Πεφταστέρια, πρίγκηπες και άγγελοι μακρινοί

Θλιμμένε πρίγκηπα γιατί κλαις τις νύχτες;

Σαν πως νομίζεις ότι μόνος σου κυλιέσαι στης νύχτας τα καμώματα;

Μόνος εσύ στα όνειρα σου, μακριά και εγώ στους δικούς μου εφιάλτες.
Άγνωστα πεπρωμένα όρισαν τις ζωές μας
μα σαν τα δάκρυα σου φαντάζομαι σκίζομαι στα δυο.

Είναι η αλήθεια μήπως, πως το φως του φεγγαριού κι εσύ φοβάσαι όπως εγώ;
Τα νέα τις αιώνιας αρρώστιας της καρδιάς πετούν σαν τα πουλιά για μια ακόμη φορά.

Αν το κακό μαντάτο δεν σε θλίβει τότε γιατί της μοναξιάς σου την ασχήμια δεν συγχωρείς;

Αν την αγάπη την αγνή έθαψες, τα όνειρα μου κάτω από το χώμα, γιατί ζητάς να λυτρωθείς από θεϊκές δυνάμεις;
Είναι άγγελοι και δαίμονες υπεύθυνοι μήπως για την τωρινή σου ασχήμια ή ο κόσμος που σου όρισαν δεν είναι αρκετός για την αγνή ψυχή σου; 
Είναι το βλέμμα σου πολύ για τα παλάτια που 'χτισες για να κοιτάς;

Το δρόμο τον άγνωστο υπηρετείς κι εγώ σαν γνώριμος φίλος σου παλιός

καλά θα λέω πως περνούν οι μέρες μου, ενώ κρυφογελώ με κάθε σου κίνηση.

Σ’ακολουθώ γιατί μου είναι τόσο εύκολο να ακούω την ψυχή μου στην ψυχή σου.

Ο ήλιος δύει σαν και τότε, όμως με κάθε χαμόγελο που περιμένω σκοτώνω τις μέρες που είναι γραμμένες για μένα.

Κι αν κλαις τις νύχτες για τα άστρα που χάνονται

- να, σαν και σήμερα φαίνονται χιλιάδες οι νεκροί- 

είναι επειδή τη συμπόνια σου δεν κρύβεις, αδέρφια σου αφού είναι.

Κι αν κλαις επειδή τη μοίρα σου γνωρίζεις;

Με το σπαθί σου κόβεις τη ζωή σου. 

Κι όμως αίμα δικό σου δεν θα βγει, μόνο κομμάτια της ψυχής μου.

Ένα ένα αν τα μετράς χίλιες ζωές δεν φτάνουν,

σαν τα άστρα κι αυτά, όταν θα λάμπουν θα χουν πεθάνει ήδη.

Μην με κοιτάς κρυφά θλιμμένε πρίγκηπα μου,
είτε είσαι εσύ, είτε με το είδωλο μου σε μπερδεύω, σημασία πια δεν έχει.
Ζωή κι εσύ, κι εγώ κρατούμε στις καρδιές μας.
Ψυχή εσύ, ψυχή κι εγώ, ένα γινόμαστε

και στ’όνειρο θα βρίσκουμε παρηγοριά.
Όμως σαν το σώμα σου αντικρίσω,

φορέα τωρινό της αιώνιας ψυχής σου,
τίποτα δεν θα ΄χει αλλάξει.

Σαν και χθες τα δάκρυα σου θ’αναζητώ για ν’αγαπήσω,

μήπως στην πορεία κι αυτά με αγαπήσουν,
ώστε στο τέλος του βιβλίου κάποια λύτρωση να λέω ότι βρήκα.