Πεφταστέρια, πρίγκηπες και άγγελοι μακρινοί

Θλιμμένε πρίγκηπα γιατί κλαις τις νύχτες;

Σαν πως νομίζεις ότι μόνος σου κυλιέσαι στης νύχτας τα καμώματα;

Μόνος εσύ στα όνειρα σου, μακριά και εγώ στους δικούς μου εφιάλτες.
Άγνωστα πεπρωμένα όρισαν τις ζωές μας
μα σαν τα δάκρυα σου φαντάζομαι σκίζομαι στα δυο.

Είναι η αλήθεια μήπως, πως το φως του φεγγαριού κι εσύ φοβάσαι όπως εγώ;
Τα νέα τις αιώνιας αρρώστιας της καρδιάς πετούν σαν τα πουλιά για μια ακόμη φορά.

Αν το κακό μαντάτο δεν σε θλίβει τότε γιατί της μοναξιάς σου την ασχήμια δεν συγχωρείς;

Αν την αγάπη την αγνή έθαψες, τα όνειρα μου κάτω από το χώμα, γιατί ζητάς να λυτρωθείς από θεϊκές δυνάμεις;
Είναι άγγελοι και δαίμονες υπεύθυνοι μήπως για την τωρινή σου ασχήμια ή ο κόσμος που σου όρισαν δεν είναι αρκετός για την αγνή ψυχή σου; 
Είναι το βλέμμα σου πολύ για τα παλάτια που 'χτισες για να κοιτάς;

Το δρόμο τον άγνωστο υπηρετείς κι εγώ σαν γνώριμος φίλος σου παλιός

καλά θα λέω πως περνούν οι μέρες μου, ενώ κρυφογελώ με κάθε σου κίνηση.

Σ’ακολουθώ γιατί μου είναι τόσο εύκολο να ακούω την ψυχή μου στην ψυχή σου.

Ο ήλιος δύει σαν και τότε, όμως με κάθε χαμόγελο που περιμένω σκοτώνω τις μέρες που είναι γραμμένες για μένα.

Κι αν κλαις τις νύχτες για τα άστρα που χάνονται

- να, σαν και σήμερα φαίνονται χιλιάδες οι νεκροί- 

είναι επειδή τη συμπόνια σου δεν κρύβεις, αδέρφια σου αφού είναι.

Κι αν κλαις επειδή τη μοίρα σου γνωρίζεις;

Με το σπαθί σου κόβεις τη ζωή σου. 

Κι όμως αίμα δικό σου δεν θα βγει, μόνο κομμάτια της ψυχής μου.

Ένα ένα αν τα μετράς χίλιες ζωές δεν φτάνουν,

σαν τα άστρα κι αυτά, όταν θα λάμπουν θα χουν πεθάνει ήδη.

Μην με κοιτάς κρυφά θλιμμένε πρίγκηπα μου,
είτε είσαι εσύ, είτε με το είδωλο μου σε μπερδεύω, σημασία πια δεν έχει.
Ζωή κι εσύ, κι εγώ κρατούμε στις καρδιές μας.
Ψυχή εσύ, ψυχή κι εγώ, ένα γινόμαστε

και στ’όνειρο θα βρίσκουμε παρηγοριά.
Όμως σαν το σώμα σου αντικρίσω,

φορέα τωρινό της αιώνιας ψυχής σου,
τίποτα δεν θα ΄χει αλλάξει.

Σαν και χθες τα δάκρυα σου θ’αναζητώ για ν’αγαπήσω,

μήπως στην πορεία κι αυτά με αγαπήσουν,
ώστε στο τέλος του βιβλίου κάποια λύτρωση να λέω ότι βρήκα.

Λευκές σελίδες

Λευκές σελίδες βλέπω και τα μάτια μου πονάνε.
Λέξεις αγέννητες, σκόρπιες σκέψεις.
Στη βιασύνη της σύντομης ζωής μας χώρο γι' αυτές δεν αφήνουμε και
σκόνη μαζεύεται πάνω στο χαρτί.

Λευκές σελίδες νιώθω στο μυαλό μου.
Κι όταν μελάνι βρεθεί από τις σκέψεις μου να με λυτρώσει,
όνειρα κόκκινα πόθου θα γεμίσουν τις ατέλειωτες νύχτες μου.
Εκεί θα σκορπάω ώρες της ζωής μου
για να γεμίζω τις σελίδες με τ' όνομά σου.

Είναι ακριβό το βλέμμα που ζητάω,
είναι απαγορευμένες οι σκέψεις μου τη νύχτα.
Μα σαν η μέρα έρθει, το φως θα πέσει στις ξεχασμένες μου σελίδες.
Θα αναρωτιέμαι αν το φως της μέρας προτιμώ ή καταφύγιο θα βρίσκω στα ψέμματα της νύχτας.
Στο δίλημμα της φαντασίωσης θα φτάσω πάλι.

Κι ακόμα κι αν λέω πως αδύναμος ακόμη είμαι, την λογική μου θα φωνάξω με το ίδιο όνομα.
Θυμώντας τα λόγια τα αρχαία, πως δύσκολο άλλο στη ζωή δεν υπάρχει από το να ζεις,
τα όπλα μου θ' αρπάξω, γιατί της μάχης ηττημένος πια δεν θα 'μαι.
Ας παραδώσουν άλλοι λευκές σελίδες, της ζωή τους απομεινάρια.

Εικόνα τρομερή

Ήσουν εικόνα τρομερή,
εικόνα που εγώ στη θέση σου θα φιλούσα
Εικόνα στοργική και άξια για χρώματα πολλά
Τώρα με μιας το είδωλο μου σπάω σε χίλια είδωλα.
Πόσο άλλαξες καημένη εικόνα του εαυτού μου;

Από φιγούρα  γελαστή, σε λύπη και σε χάος,
σε κύματα αλλιώτικα ταξίδεψες,
και λες πως το ταξίδι άντεξες
όμως τα μάτια όταν διψούν για δάκρυα, τη νύχτα σε προδίδουν.

Πες μου εικόνα τραγική αν άντεξες πραγματικά.
Αν το είναι σου σπασμένο, μοιρασμένο το άλλαξες με προσωρινή ευτυχία.
Αν η φαντασία σου κάλπαζε πιο γρήγορα από το βλέμμα σου,
γιατί δεν σταμάτησες ανάσα για να πάρεις και το πηγαίο νερό της στιγμής να πιεις;

Ήταν τα κύματα μεγάλα, ήταν τα κύματα βαθιά
τόσο που την καρδιά μου κομμάτια έκανα και χάριζα σε κάθε ένα κύμα.
Έτσι έκανα το τέλος για να δω.
 Κι όμως το τέλος ήρθε γιατί η ψυχή σε άλλα κομμάτια πια δεν σπάει
 και σαν βροχή όταν θα πέσουν πάλι στη γη, παρασυρμένα απ' το νερό, νέα σώματα θα ανοίξουν διψασμένα το στόμα.
Ξανά και ξανά μέχρι νέες φορεσιές να έχει η ψυχή μου.

Χίλια σώματα και άπειρα όνειρα μακριά, βρίσκεσαι.
Αλήθεια πόσο άλλαξες καημένη εικόνα του εαυτού μου;

Οι επαναστάτες του 21ου αιώνα

Σχεδιάζουμε γραμμές.

Καμπύλες,ευθείες, 

επιλογή και ευθύνη του καθενός κάθε γραμμή.

Επιλογή ή υποχρέωση;

Αργοπεθαίνει ο χειμώνας και λόγο στη λύπη μου δεν μπορώ να ταιριάξω.
Τα χρώματα γύρω μου με γεμίζουν ενοχές
και έτσι πραγματικά γίνεται όταν μόνος σου, άχρωμος νιώθεις.
Σαν από θεϊκή παρόρμηση τη λύπη μου πετώ
την καρδιά μου άξια κάνω να δεχθεί το χρώμα.
Άξια θα είναι να αγκαλιάσει ξανά την άγνωστη εικόνα.
Με ζωηρά χρώματα βάφω της γραμμές που χαράζω
ταιριάζουν με το φόντο της ψυχής μου.

Περνούν οι μέρες, περνάς κι εσύ
γίνεσαι μεγαλύτερος μέσα στη μικρή ζωή σου.
Τη νεότητα σου κατηγορείς θυμωμένα και τους λυγμούς της μετράς.
Τουλάχιστον επιβεβαιώνουν ότι είναι ακόμη εκεί.
Τα σκούρα χρώματα δειλά δειλά πλησιάζουν το χαρούμενο φόντο.

Είναι τα λουλούδια πραγματικά;
Τα πουλιά μπορούν και πετούν ακόμα ελεύθερα στον κατεστραμένο ουρανό;
Όλα με άγνωστη μορφή υπάρχουν ξαφνικά
 Κάτι μου θυμίζει την μορφή τους.
Με αγνά μάτια τα έχω αντικρύσει και τη χαρά τους άντεξα στο παρελθόν;

Αφήνω για λίγο το σώμα μου να νιώσει τη νέα πραγματικότητα και κάνω βήμα πίσω.
Πως τα λουλούδια δεν φοβούνται να γεμίσουν τόσο ξαφνικά τον κόσμο μας με χρώμα;
Οι επαναστάτες της εποχής μας. 

Όταν ο φόβος καταλαγιάζει υγιής θα λέω ότι είμαι.
Τι άλλο μου μένει να κάνω από το να ζω;
Ακόμα κι αν είναι κάποιο τρελό σχέδιο,
από όντα θεϊκά πλασμένα,
το χρόνο μου δεν θα χάσω περιμένοντας ουράνιες απαντήσεις.
Δεν έχω παρά να ακολουθήσω τις γραμμές που σχεδιάζω
με χρώματα χιλιάδες να τις γεμίζω για να
ικανοποιείται η αρχαία μου ψυχή.

Σχεδιάζω λοιπόν, κι όταν φτάσω πίσω στην αρχή
τα άπειρα σχέδια μου θα κοιτάξω,
τις πολύχρωμες γραμμές που συνάντησα στο δρόμο θα μετρήσω.
Εύχομαι το μέτρημα το κρατήσει μέχρι
κάποιος άλλος με όλα τα χρώματα των λουλουδιών
να ξεκινήσει επανάσταση στην ψυχή μου
και νέα πορεία με το αγνό του σώμα να σχεδιάσει.

Δυτική Πτέρυγα

Τα μάτια μου δακρύζουν
Ούτε πόνος, ούτε μαχαίρι την καρδιά ματώνει,
έτσι όπως αδιάφορα βασιλεύουν οι μέρες στις ζωές μας.
Το φως αυτό σαν ξαναβλέπω,
αυτό που σαν γαλήνιο άσμα σου υπόσχεται το μέλλον,
αυτό και πάλι με τυφλώνει.

Και δάκρυα χείμαρρους γεννά,
γιατί το μέλλον μου,
στο φως κρυμμένο πια δε βλέπω
κι αν προσπαθήσω να αντικρίσω μια αχτίδα θα με τυφλώσει ξαφνικά.
Έτσι, που σαν ζητιάνος πλέον στο παρόν θα σέρνομαι.

Σαν φιγούρα τραγική
από της λύπης τους βυθούς γλιτώνω
και από της ηδονής την θέωση κρύβομαι
φοβούμενος
μην τυχόν τη φαντασίωση προδώσω.
Λύπη και ηδονή στην πτέρυγα τη δυτική κλεισμένες,
χωρίς παράθυρα να βλέπουν στη ζωή μου.

Γι' αυτό και μόνος όταν κάθομαι την πτέρυγα φαντάζομαι,
τις λύπες έτσι αφήνω να μου πουν γλυκά τραγούδια.
Κι όταν απ' τα τραγούδια κουραστώ, παιχνίδι νέο θα σκαρώσω.
Δήθεν πως ψηλαφώ την ευτυχία μου θα πω.

Κλεισμένη κάπου μακριά η καρδιά μου ξενυχτά,
ανησυχώντας μη σταματήσει να χτυπά και το τίποτα πίσω της αφήσει.
Θα ναι σαν να μην πέρασε από τούτη τη ζωή.
Πόσο λυπάμαι για τη μοίρα της.
Για τα άπειρα τα όνειρα και τις ζωές που στην αδράνεια έχει χαραμίσει.
Τέτοια η δική μου δεν θέλω να γενεί και των ονείρων την δυνατή γητεία κάνω αίμα μου.
Κι όταν την καρδιά μου αφήνω να μιλήσει,
ίσα ίσα για να ξεκουραστεί του ονείρου η πηγή
ελπίζω πως αν σε ανύποπτο χρόνο φτερουγίσει
δείγμα της ύπαρξης της θα αφήσει και έτσι θα αναγεννηθεί.

Κι όταν στο τέλος η πτέρυγα ανοίξει,
γιατί το τέλος περιμένει,
τα μάτια μου τυφλά ως είναι θα αρνηθούν το βλέμμα να χαρίσουν.
Αυτά που εγώ ονειρευόμουν πως υπάρχουν
για πάντα θα 'ναι εκει,
χωρίς να πρέπει πια να εμπιστεύομαι τα μάτια.

Μόνο η καρδιά και τ' όνειρο θα μου σιγοψιθυρίζουν
πως τόσο καιρό την πτέρυγα κρατούσα στην καρδιά μου και
ιδανική την έπλασα,
ώστε στου δρόμου τα μισά να μην τα παρατήσω.

Γυρνώ την πλάτη στη εικόνα που τόσο με τυφλώνει.
Ίσως με τον τρόπο μου κι εγώ πτέρυγες δυτικές να χτίζω.
Ποιος άραγε να έχτιζε με τη ζωή του, τη δικιά μου;