Εικόνα τρομερή

Ήσουν εικόνα τρομερή,
εικόνα που εγώ στη θέση σου θα φιλούσα
Εικόνα στοργική και άξια για χρώματα πολλά
Τώρα με μιας το είδωλο μου σπάω σε χίλια είδωλα.
Πόσο άλλαξες καημένη εικόνα του εαυτού μου;

Από φιγούρα  γελαστή, σε λύπη και σε χάος,
σε κύματα αλλιώτικα ταξίδεψες,
και λες πως το ταξίδι άντεξες
όμως τα μάτια όταν διψούν για δάκρυα, τη νύχτα σε προδίδουν.

Πες μου εικόνα τραγική αν άντεξες πραγματικά.
Αν το είναι σου σπασμένο, μοιρασμένο το άλλαξες με προσωρινή ευτυχία.
Αν η φαντασία σου κάλπαζε πιο γρήγορα από το βλέμμα σου,
γιατί δεν σταμάτησες ανάσα για να πάρεις και το πηγαίο νερό της στιγμής να πιεις;

Ήταν τα κύματα μεγάλα, ήταν τα κύματα βαθιά
τόσο που την καρδιά μου κομμάτια έκανα και χάριζα σε κάθε ένα κύμα.
Έτσι έκανα το τέλος για να δω.
 Κι όμως το τέλος ήρθε γιατί η ψυχή σε άλλα κομμάτια πια δεν σπάει
 και σαν βροχή όταν θα πέσουν πάλι στη γη, παρασυρμένα απ' το νερό, νέα σώματα θα ανοίξουν διψασμένα το στόμα.
Ξανά και ξανά μέχρι νέες φορεσιές να έχει η ψυχή μου.

Χίλια σώματα και άπειρα όνειρα μακριά, βρίσκεσαι.
Αλήθεια πόσο άλλαξες καημένη εικόνα του εαυτού μου;

Οι επαναστάτες του 21ου αιώνα

Σχεδιάζουμε γραμμές.

Καμπύλες,ευθείες, 

επιλογή και ευθύνη του καθενός κάθε γραμμή.

Επιλογή ή υποχρέωση;

Αργοπεθαίνει ο χειμώνας και λόγο στη λύπη μου δεν μπορώ να ταιριάξω.
Τα χρώματα γύρω μου με γεμίζουν ενοχές
και έτσι πραγματικά γίνεται όταν μόνος σου, άχρωμος νιώθεις.
Σαν από θεϊκή παρόρμηση τη λύπη μου πετώ
την καρδιά μου άξια κάνω να δεχθεί το χρώμα.
Άξια θα είναι να αγκαλιάσει ξανά την άγνωστη εικόνα.
Με ζωηρά χρώματα βάφω της γραμμές που χαράζω
ταιριάζουν με το φόντο της ψυχής μου.

Περνούν οι μέρες, περνάς κι εσύ
γίνεσαι μεγαλύτερος μέσα στη μικρή ζωή σου.
Τη νεότητα σου κατηγορείς θυμωμένα και τους λυγμούς της μετράς.
Τουλάχιστον επιβεβαιώνουν ότι είναι ακόμη εκεί.
Τα σκούρα χρώματα δειλά δειλά πλησιάζουν το χαρούμενο φόντο.

Είναι τα λουλούδια πραγματικά;
Τα πουλιά μπορούν και πετούν ακόμα ελεύθερα στον κατεστραμένο ουρανό;
Όλα με άγνωστη μορφή υπάρχουν ξαφνικά
 Κάτι μου θυμίζει την μορφή τους.
Με αγνά μάτια τα έχω αντικρύσει και τη χαρά τους άντεξα στο παρελθόν;

Αφήνω για λίγο το σώμα μου να νιώσει τη νέα πραγματικότητα και κάνω βήμα πίσω.
Πως τα λουλούδια δεν φοβούνται να γεμίσουν τόσο ξαφνικά τον κόσμο μας με χρώμα;
Οι επαναστάτες της εποχής μας. 

Όταν ο φόβος καταλαγιάζει υγιής θα λέω ότι είμαι.
Τι άλλο μου μένει να κάνω από το να ζω;
Ακόμα κι αν είναι κάποιο τρελό σχέδιο,
από όντα θεϊκά πλασμένα,
το χρόνο μου δεν θα χάσω περιμένοντας ουράνιες απαντήσεις.
Δεν έχω παρά να ακολουθήσω τις γραμμές που σχεδιάζω
με χρώματα χιλιάδες να τις γεμίζω για να
ικανοποιείται η αρχαία μου ψυχή.

Σχεδιάζω λοιπόν, κι όταν φτάσω πίσω στην αρχή
τα άπειρα σχέδια μου θα κοιτάξω,
τις πολύχρωμες γραμμές που συνάντησα στο δρόμο θα μετρήσω.
Εύχομαι το μέτρημα το κρατήσει μέχρι
κάποιος άλλος με όλα τα χρώματα των λουλουδιών
να ξεκινήσει επανάσταση στην ψυχή μου
και νέα πορεία με το αγνό του σώμα να σχεδιάσει.

Δυτική Πτέρυγα

Τα μάτια μου δακρύζουν
Ούτε πόνος, ούτε μαχαίρι την καρδιά ματώνει,
έτσι όπως αδιάφορα βασιλεύουν οι μέρες στις ζωές μας.
Το φως αυτό σαν ξαναβλέπω,
αυτό που σαν γαλήνιο άσμα σου υπόσχεται το μέλλον,
αυτό και πάλι με τυφλώνει.

Και δάκρυα χείμαρρους γεννά,
γιατί το μέλλον μου,
στο φως κρυμμένο πια δε βλέπω
κι αν προσπαθήσω να αντικρίσω μια αχτίδα θα με τυφλώσει ξαφνικά.
Έτσι, που σαν ζητιάνος πλέον στο παρόν θα σέρνομαι.

Σαν φιγούρα τραγική
από της λύπης τους βυθούς γλιτώνω
και από της ηδονής την θέωση κρύβομαι
φοβούμενος
μην τυχόν τη φαντασίωση προδώσω.
Λύπη και ηδονή στην πτέρυγα τη δυτική κλεισμένες,
χωρίς παράθυρα να βλέπουν στη ζωή μου.

Γι' αυτό και μόνος όταν κάθομαι την πτέρυγα φαντάζομαι,
τις λύπες έτσι αφήνω να μου πουν γλυκά τραγούδια.
Κι όταν απ' τα τραγούδια κουραστώ, παιχνίδι νέο θα σκαρώσω.
Δήθεν πως ψηλαφώ την ευτυχία μου θα πω.

Κλεισμένη κάπου μακριά η καρδιά μου ξενυχτά,
ανησυχώντας μη σταματήσει να χτυπά και το τίποτα πίσω της αφήσει.
Θα ναι σαν να μην πέρασε από τούτη τη ζωή.
Πόσο λυπάμαι για τη μοίρα της.
Για τα άπειρα τα όνειρα και τις ζωές που στην αδράνεια έχει χαραμίσει.
Τέτοια η δική μου δεν θέλω να γενεί και των ονείρων την δυνατή γητεία κάνω αίμα μου.
Κι όταν την καρδιά μου αφήνω να μιλήσει,
ίσα ίσα για να ξεκουραστεί του ονείρου η πηγή
ελπίζω πως αν σε ανύποπτο χρόνο φτερουγίσει
δείγμα της ύπαρξης της θα αφήσει και έτσι θα αναγεννηθεί.

Κι όταν στο τέλος η πτέρυγα ανοίξει,
γιατί το τέλος περιμένει,
τα μάτια μου τυφλά ως είναι θα αρνηθούν το βλέμμα να χαρίσουν.
Αυτά που εγώ ονειρευόμουν πως υπάρχουν
για πάντα θα 'ναι εκει,
χωρίς να πρέπει πια να εμπιστεύομαι τα μάτια.

Μόνο η καρδιά και τ' όνειρο θα μου σιγοψιθυρίζουν
πως τόσο καιρό την πτέρυγα κρατούσα στην καρδιά μου και
ιδανική την έπλασα,
ώστε στου δρόμου τα μισά να μην τα παρατήσω.

Γυρνώ την πλάτη στη εικόνα που τόσο με τυφλώνει.
Ίσως με τον τρόπο μου κι εγώ πτέρυγες δυτικές να χτίζω.
Ποιος άραγε να έχτιζε με τη ζωή του, τη δικιά μου;

Σπίθες;

Τη ματιά παγιδεύει το μυαλό και πέφτει το ίδιο στην παγίδα


Χτύπος και ματιά
ματιά και σπίθα
σπίθα και χαμόγελο.
χαμόγελο και χτύπος

Κάπου στα μάτια σου η σπίθα τρεμοπαίζει.
Το όνομα σου;
Το δικό μου;
ξένοι ήχοι, σαν από άλλες ζωές να μας θυμάμαι.

Οι σπίθες που γεννιούνται στα μάτια σου,
οι σπίθες που γεννιούνται στην καρδιά μου.
Χίλιες ιστορίες θα 'λεγα για μια σου μόνο σπίθα.

Κι όταν οι ιστορίες θα τελείωναν τη σπίθα μου θα φρόντιζα.

Πολυτιμότερος θησαυρός σε όλη τη γη, κανένας.

Η ψυχή μου, αγκαλιά και δύναμή της,
ώσπου το τέλος να με βρει

Τότε η σπίθα ξεπροβάλλει ως φλόγα δυνατή 

Παρανάλωμα της ίδιας μου της επιλογής,
η σπίθα μου με κατηγορεί
και με φιλάει με αγάπη γεμάτη προδοσία
θα μου πει
"Ήταν ο θησαυρός άνθρακας"
πριν με αφήσει



Είναι όλα ένα παιχνίδι των πληγωμένων μας ζωών;
Ότι χτίζει η σπίθα το γλυκό πρωινό,
τη νύχτα γκρεμίζεται από τον τοίχο που γεννά ο φόβος;

Η ανατομία ενός ιππότη

Στα πέρατα της κάθε χώρας, μεγάλης ή μικρής
ιππότες θα μαζεύονται με θέληση και τόλμη
και σαν αυτούς και εσύ τη φλόγα αυτή ποθείς
να πορευτείς σαν άξιος, τον εαυτό σου για να βρεις.

Μα κάθε δα ιππότης, μεγάλος ή μικρός, πλούσιος ή φτωχός
δεν θα τα καταφέρει αν την πανοπλία του δεν φτιάξει.
Κι αν το σπαθί του χάσει, ο εχθρός την ευκαιρία θ' αρπάξει.
Κι αν τότε στην ύστατη στιγμή την ασπίδα του δεν έχει, μοιραίο χτύπημα θα του χαρίσει.
Μα αν η καρδιά είναι ζωντανή, ο χρόνος ίαση θα του δωρίσει.

Κι εσύ ιππότη άκου

 Πανοπλία η αυτοπεποίθησή σου
Η σιγουριά ότι τα έχεις καταφέρει. Την χτίζεις με τα χρόνια αν δεν στην έχουν κληρονομήσει. Αν καμιά φορά σκουριάζει και μοιάζει σαν σκουπίδι πρόσεξε μην την πετάξεις. Αλλά φρόντισε την από την αρχή.

 Σπαθί σου ο λόγος
Το πιο κοφτερό σπαθί απ' όλα που σπάει καρδιές, πληγώνει σώματα και πανοπλίες. Το χρησιμοποιείς με σεβασμό και σύνεση. Όταν ο εχθρός προβάλλει στου κάστρου σου την πύλη το σπαθί θα πεταχτεί και ευθύς το αίμα θα κυλήσει. Φόνοι χιλιάδες κάθε μέρα. Πληγωμένες ψυχές υποφέρουν σε ξένα σώματα.

 Για ασπίδα σου θα 'χεις τους φίλους
Όταν το βούκινο της μάχης σε καλέσει και το οδυνηρό κάλεσμα αυτό δεν θα μπορέσεις να αρνηθείς, μέγα το έργο, αυτό της ασπίδας. Και εκεί που θα κείτεσαι λαβωμένος σε καρδιά και μυαλό. Το τελικό χτύπημα η ασπίδα θα σταματήσει. Μα όταν κάλπικη φροντίσεις να την φτιάξεις, γιατί στο χέρι κάθε ιππότη είναι να ψάξει ώστε να έχει την καλύτερη, θα σε προδώσει στην πιο κρίσιμη στιγμή. Και το σπαθί του εχθρού μοιραία το σώμα σου θα κόψει.

 Για την καρδιά κανένας ιππότης δεν φροντίζει και όλοι τη μάχη, αναζητώντας δόξα, αδημονούν. Διότι η καρδιά ούτε τον εχθρό πληγώνει, ούτε τον ιππότη προφυλάσσει. Χωρίς καρδιά στη μάχη ορμούν οι ιππότες και εξαπατώνται. Έτσι ο πόλεμος ποτέ δεν έχει νικητές, είναι οι καρδιές ανύπαρκτες.
Μόνο αν κάποιος ξεχαστεί, και σαν από άλλη εποχή άμυαλος, ανήξερος φέρει καρδιά στη μάχη, εκείνος θα ναι ο νικητής. Φρόντισε εσύ να είσαι ο άμυαλος, ο αθώος που την καρδιά σου θα 'χεις φέρει.

Του ονείρου ο καβαλάρης με καρδιά,πανοπλία,ασπίδα και σπαθί γητευτής του κόσμου θα 'ναι και του πολέμου νικητής.